De tuin van Ina

‘t Ouwe Land van jaar tot jaar – hoe wordt een akker een tuin.

2006 – Ons paradijsje gevonden
2007 – Eerst het grove werk
2008 – Structuur aanbrengen
2009 – Bloemen
2010 – Een tuin sabbatical
2011-1 – De vijver
2011-2 – Afronden
2016 – Omdat ik het toch niet kan laten…


2006

Rokus en ik zijn er voor gevallen!!! Na tijden zoeken op internet, huizen kijken en dromen hebben we ons paradijsje gevonden. Nou ja, een paradijs moet het nog worden, maar het heeft zoals men zegt ‘potentieel’.  In het kort:
Een ‘boeren spulletje’, huis met schuur er aan vast. Het ligt aan de rand van het dorp met uitzicht over niets anders dan polder, dijken, bomen en hier en daar een boerderijtje, maar bovenal met 7000m2 grond! Dat wordt nog wat…!

In augustus 2006 is het echt zover en verhuizen we met onze Pyreneese berghond Dívkà.

Na wat gediscussieer besluiten we dat 7000 m2 toch wel veel is en verkopen we 3000 m2 aan de boer die het land om ons heen bezit en er bessen verbouwt. Uiteindelijk hebben we dus nog 4000 m2 over om een tuin van te maken. Dat beeld is nog ver weg want er staat nu behalve een metershoge coniferenhaag tegen de wind, wat aardbeien en een rozenboog niet veel meer dan tarwe op ‘onze’ grond. Het borrelt van de ideeën in mijn hoofd……
Natuurlijk moet eerst het huis in orde zijn. Dus verbouwen, aanbouwen, schilderen je kent het wel. Gelukkig wel met hulp van goede vrienden en familie, met dank….
Ondertussen ergeren we ons aan die enorme haag die ons prachtige uitzicht blokkeert. Tussen de bedrijven door heeft R. daar even een raam in gezaagd, of te wel ’n flink deel een goeie meter verlaagd. En daar moeten we het dus maar even mee doen.
O ja, de verassing van R. voor mij… 2 jonge katertjes…..schattig, kan makkelijk als de gevel er uit ligt…
Langzaam maar zeker komt de tuin in beeld en beginnen we met het weghalen van de wildgroei aan reuze coniferen in de voortuin. Eerst flink wat takken weg om überhaupt bij de stam te kunnen, en dan zagen maar.  Het is nu wel lekker licht in huis.
Het wordt winter en we hebben een prachtige houtkachel met warmtewisselaar gekocht die tevens de CV verwarmt. Dat betekent houtvoorraad aanleggen. Maar om dat kwijt te kunnen hebben we ook een houtopslag nodig. De zuidmuur waar ook de moestuin (of zoals wij hem noemen de Haplap) komt is prima geschikt. Het hout kan er lekker drogen. R. gaat aan het timmeren met een kerstmuts op zijn hoofd, gek hè, al dat commentaar van voorbijgangers. Zo ben je meteen lekker bekend in de buurt.
De winter is een prima tijd om heesters en bomen met kale wortel te planten. Wat een mazzel dat ik net een opleiding voor tuinontwerper achter de rug heb. Het wordt dus een eigen idee. Ik overleg met Stichting Landschapsbeheer om van een deel van de tuin een ‘mini’ Zeeuws landschap te maken. Mijn ontwerp voldoet aan de eisen en we ontvangen subsidie voor de aanschaf van 6 hoogstamfruitbomen (oude rassen), een Zeeuwse haag van 40 meter, ’n kikkerput een vogelbosje (vlieren, sleedoorn en kornoelje), een beukhaag als afscheiding naar de siertuin en 7 knotwilgen.

naar boven


2007

Op een winterse dag in februari is het zover, de bomen en heesters worden geleverd. Maar hoe krijg je 14 bomen en 330 heesters/ haagplanten zo snel de grond in?

Onze hulp in bange dagen kwam van familie. Mijn broer en zus met aanhang en kids zagen een boomplantdag wel zitten en kwamen allemaal helpen. En zo stond alles er in twee dagen in. Ieder van de kinderen plantte zijn eigen fruitboom. Wat een klus, maar ook wat een feest om dit met zijn allen te kunnen doen.

 

De volgende klus die absoluut prioriteit heeft is afrastering. Goed, onze ouwe Pyrenees springt zo hoog niet meer maar toch… Een vriend die tijdelijk bij ons woont helpt en samen met R., zijn broer en diens partner en een enorme houten hamer slaan ze om de 3 meter een houten paal in de grond voor 200 meter schapengaas. Helaas kwam het schapengaas er ondersteboven aan te hangen, sorry hazen…

Heel spannend, ze komen de kikkerput graven. Vroeg in de morgen komt er een enorme kraan het erf op, wauw!

Een trekker met boerenkar zorgt dat de uitgegraven grond op een grondwal (keurig volgens ontwerp) in een hoek van het terrein terecht komt. Met bewondering kijken we hoe precies ze met zo’n kraan kunnen werken. R. rookt ’s avonds tevreden z’n peukje op de rand van onze kersverse kikkerput.

 

Het wordt inmiddels langzaam aan lente. Tijd om het gebied dat ‘Zeeuws landschap’ moet worden keurig te ploegen en eggen zodat het klaar ligt om ingezaaid te worden met wilde (inheemse) bloemen. Ooit geïnspireerd door een bezoek aan Great Dixter, een prachtige tuin in Engeland. Ik kan bijna niet geloven dat we nu zelf zo’n droomlandschap aan het creëren zijn.

We proberen zoveel mogelijk van het materiaal dat er is te hergebruiken. Zo beland het puin van onze achtergevel bovenop de aarden wal. Eenmaal begroeid een prima leefomgeving voor kikkers en salamanders. De kalk die er in zit helpt mogelijk ook de noten van de notenboom die erop gepland is aan stevige schalen.

Wilde bloemenmengsels zijn besteld bij De Bolderik. De grond is nog erg rijk aan meststoffen omdat het landbouwgrond is geweest. Aangezien wilde bloemen het het best doen op schrale grond zal het nog jaren duren voordat ze een diversiteit aan wilde bloemen geeft. Geduld… dat is misschien nog wel de moeilijkste klus voor deze tuinvrouw.

Nu ’t wilde deel van onze tuin is ingepland en ingezaaid kunnen we ons gaan richten op de siertuin direct achter het huis. Ook hier ligt ’t ontwerp grotendeels klaar. Het wordt een 4- of 5- jaren plan gezien de afmetingen en de hoeveelheid tijd, geld en energie die het vraagt. Ik kan er maar niet aan wennen dat  het duidelijke beeld dat ik al in mijn hoofd heb van het eindresultaat, anderen nog niet bereikt. Gelukkig krijg ik het vertrouwen dat het wel goed zal komen. Tijd om de hoge coniferenhaag neer te halen die al zo lang ons prachtige uitzicht bederft.

De zoon van een vriendin en zijn vriend komen helpen met een trekker en enorme stalen kabel
om ze neer te halen. Perfect staaltje stoere mannenwerk.

 

 

En daar ligt opeens het volle uitzicht voor ons: open polder zover als je kunt kijken met een enkele boerderij. En natuurlijk de beukhaag die we plantten als scheidslijn tussen het wilde deel en de siertuin. Nu wordt het echt ‘onze’ tuin.

Tijd om van het nieuwe uitzicht te genieten hebben we niet echt. Wat een enorme ravage is het als die enorme coniferen pat liggen. En dan die kuilen waar eerst de wortels zaten. Wat nu? Ook hier brengt een kar met trekker uitkomst. Alles wordt door de mannen ingeladen en naar het stort afgevoerd. Karwei geklaard… biertje dik verdiend, bedankt mannen!

Nog steeds komt er geen eind aan de inzet van groot materieel. Dat is wat zo langzamerhand tot ons doordringt. In een tuin met deze afmetingen kom je er niet met het gebruikelijke tuingereedschap. Daar lees je nu nooit iets over in tuintijdschriften…
Een spa of een freesje doet het niet. We zullen nog veel oud tuingereedschap omruilen voor grover geschut in de jaren die komen.

We besluiten de hele siertuin in te zaaien met gras. Ik word namelijk gek van het onkruid op de stukken die nog braak liggen en voorlopig niet aan de beurt zijn. Paardenbloemen, brandnetels, distels, paardenstaart enz. alleen van zevenblad blijf ik bespaart. In gedachten zie ik alleen maar zaden in de rondte vliegen, ik droom er zo ongeveer van. Het zal van kwaad tot erger gaan, zo wordt het nooit iets. Soms heb je van die wanhoopsmomenten.  Zodra het gras er ligt, keert de rust terug. Nu kunnen we het stap voor stap ontwikkelen.

naar boven


2008

Eerst de structuur er in. Ook hier hagen, liguster en een krentenhaag, maar ook paden en terrassen. Zo lukt het  misschien eindelijk om het zand wat buiten de deur te houden. De nieuwe eiken vloer ziet er al binnen het jaar ‘ mooi rustiek’ uit zoals ze dat noemen.

Het terras meteen aan de serre is het eerste dat erin moet. We hebben een partij oude waaltjes op de kop getikt tegen een leuk prijsje. We moeten de stenen alleen wel zelf uit de tuin rapen waar ze nu nog liggen. Dus wij weer met een gehuurd vrachtautootje op pad. Na het zand erin te hebben gereden en de stenen zijn aangevoerd kan het leggen beginnen. Dat is een klus die we uitbesteden, bestrating moet goed liggen anders heb je er alleen maar last van. Het verhoogde terras wordt opgesloten met oude betontegels van 60x40cm die nog in de tuin lagen, prima hergebruik. Ook het beukenterras en de vloer van de veranda besteden we uit, zo ligt het er allemaal mooi strak in. Helpen met zand inrijden en stenen aandragen drukt de kosten.

Omdat ik niet kan wachten wat bloeiends in de tuin te zien, heb ik snel de eerste smalle border er in gefrommeld.
Voorlangs de beukhaag een smalle border met grijs en gele beplanting. Mooi tegen het groen van de haag en straks een rustige overgang van de pittige kleuren die nog komen en het wilde deel. Er staat bijvoorbeeld vrouwenmantel, reuzenscabiosa, ezelsoor, brandkruid, salvia en hoornbloem. Alles doet het… het feest is nu echt begonnen

Het plan is een lange zichtlijn te maken van de deur van de serre tot achterin het wilde deel. Dat pad zal tot aan de beukhaag bestraat worden en vanaf de beukhaag naar achteren uit houtsnippers bestaan. Voor de bestrating kunnen we flagstones krijgen van een collega. Alleen even ophalen in Zeeuws Vlaanderen. Wij met een gehuurde kar op pad, maar eenmaal op weg terug bleek die zo zwaar te zijn dat we bijna de tunnel niet meer uitkomen. Ik zag de krantenkoppen al voor me… gelukkig hebben we het toch nog gehaald.

Nadat de eerste helft van het flagstone pad er in lag, konden we allebei niet meer op of neer van de pijn in onze rug. Het tweede deel liet dus wat op zich wachten. Kom ik op een dag thuis van mijn werk heeft R. het afgemaakt in zijn eentje. De schat! Maar in plaats van hem om de hals te vallen, was het enige dat ik kon uitbrengen: “het ligt niet recht”.
Ja dan scoor je geen punten..!!!

Inmiddels heeft Chendo, een jonge Pyreneese berghond, zijn intrek bij ons genomen. Je gelooft het niet maar R. heeft hem gevonden tijdens een zoektocht op internet naar bestrating. We zijn als een blok gevallen voor dat witte koppie, de chocoladebruine ogen en pluimstaart. Nee, niet handig als er zoveel werk ligt, maar ja…
Dívkà, onze ouwe Pyreneeër, moet er nog even aan wennen, maar zal uiteindelijk prima werk doen bij zijn opvoeding. Chendo? Die vindt die puinhoop prima, graven is leuk!!!

Als het tuinseizoen bijna ten einde loopt besluiten we toch nog op de valreep de moestuin (of haplap zoals R. hem noemt) aan te leggen. Op de zuidmuur van de schuur komt ie te liggen. Mooie grote vakken van elkaar gescheiden door schelpenpaadjes en omgeven door een mooi kastanjehouten schapenhek. Het is een plaatje, nu maar dromen over de eerste oogst.

naar boven


2009

Langzaamaan begint er in het wilde deel van de tuin van alles te gebeuren. De wilde bloemen schieten overal uit de grond. Wat een feest van geur, kleur en gezoem van insecten oplevert. Even tijd nemen om te genieten, je zou het bijna vergeten met al dat werk.

Dan is het tijd voor de aanleg van borders in de siertuin. Een wat grotere witte border komt  vlak voor de veranda langs. Witte bloemen hebben de eigenschap bijna licht te geven in het donker, daar wil je dus dichtbij zitten. Ook van belang is geur, dus rozemarijn, violier en rozen mogen niet ontbreken.
Op het moment dat ik die aan het inplanten ben bedenkt R. dat we nu net zo goed ook de 3 rode borders kunnen aanleggen. We hebben nu toch die grote frees gehuurd?! Ik val even stil want ik zie de kale grond alweer overwoekert raken door onkruid omdat ik het niet aangepland krijg.
Hoe dan ook, die borders gingen er in. Gelukkig kwam er weer een vriend helpen om de randen erin te zetten. Ik heb ze toen ingezaaid met groenbemesters zodat ik er verder geen omkijken naar had. De hele zomer bloemen, volgend voorjaar omspitten en dan is de grond rijk gevoed en klaar om ingeplant te worden. Prima actie, toch nog…

Een volgend project heeft zich alweer aangediend. Aan de schuur zit een kas vast. Die is wel erg groot om als kas te dienen. Ik ben namelijk niet zo van het stekken, zaaien en water geven. Het besluit van de kas een veranda te maken was dan ook snel genomen. Dak vervangen, vloertje leggen, 2 van de glazen wanden er uit en klaar is ie.
Simpel toch? Gelukkig heeft een goede vriend ons geholpen, net als eerder ook al met het huis. Gouden handen heeft die man. Nu kunnen we met een miezerregentje toch nog heerlijk buiten zitten.

naar boven

 


2010

We doen een jaar geen grote projecten. We zijn doodmoe en hebben even geen inspiratie meer. We genieten dus van een ‘tuin sabbatical’ en beperken ons tot de relatieve rust van onkruid wieden, maaien en natuurlijk de moestuin. Echt genieten om ’s avonds je tuin in te kunnen lopen en ter plekke bedenken wat je eens zult eten. Voor een eerste poging erg succesvol. De oogst bestond onder meer uit: radijs, worteltjes, sla, pompoen, bietjes, spinazie, andijvie, boerenkool, komkommer en tomaten.

naar boven


2011-1

We zijn weer wat bijgetankt met energie en hebben weer wel zin in een klus. En dat is maar goed ook want er staat een aardig karwei in de planning. Het wordt het hart van de siertuin, een vijver omgeven door schelpenpaden en borders. Totaal oppervlak van dit onderdeel is +/- 170 m2. Dat is zo groot als heel onze vorige achtertuin!!

Ieder groot karwei begint met een goed plan, informatie inwinnen en materialen bestellen. Dit lukt prima, hulpbronnen voor ons waren Het Groene Kikkertje in Dreischor (specialist in natuurvijvers) en Voorne koi die folie en de vijverrand leverde tegen een prima prijs. Tot slot moeten we nog iemand vinden die het graafwerk doet want dit oppervlak is toch echt een maatje te groot voor de spade.

’s Morgens om 8.00 uur begint het graafwerk en het duurde tot ’s avonds 17.30 uur tot het klaar was. Nu ja, klaar? Het resultaat is een enorm gat in de grond en daarnaast een duinlandschap van afgegraven graszoden. De uitgegraven grond ligt rond het gat (lees vijver) en moet nog in de omringende borders verwerkt worden. We bedanken de man hartelijk maar kijken met angst en beven naar de puinhopen om ons heen.

En nu? Eerst maar eens een nachtje slapen….

Zoals altijd is goed gereedschap en helpende handen van levensbelang en gelukkig hadden we beiden. Aangezien het folie nog even op zich liet wachten, eerst maar ’t grondverzet. Met de hulp van een zoon van vrienden de grond in de borders gereden. Tegelijkertijd een loonbedrijf gebeld om de graszoden te verwijderen. Na een paar dagen hard werken ging het er op lijken, mooi. Maar het resultaat van de loonwerker was minder mooi, diepe sporen in het gras die niet met de hand te repareren waren. Loonwerker teruggebeld en weer een kraan verder is het weer OK. Nu nog opnieuw gras inzaaien.

Soms is het echt bloed, zweet en tranen… waarom was die tuin ook al weer zo leuk????

Dan arriveert het folie en de vijverrand. Samen met (alweer) een groepje vrienden en familie wordt het folie uitgerold en de rand gezet. Valt nog niet mee om een mooi ovaal te maken. Maar aan het einde van de dag ligt ie er toch maar mooi in en kunnen we hem vol laten lopen. Dat vollopen duurde 3 dagen! Het is toch echt een grote plas water geworden. Wat een trekpleister, we kunnen elke dag niet wachten er even bij te gaan kijken.

Maar niet te lang gedroomd, er moeten paden komen want het zand zit zowat in ons bed. Schelpen en gronddoek halen en dat zijn heéééééééél veel kruiwagens. Nu wordt het echt mooi en komt het water nog beter tot zijn recht. Voor de ronding in de houten opsluiting van de paden hadden we in Engeland een mooie oplossing gevonden. Elke plank werd om de 5 cm voor een derde ingezaagd waardoor er automatisch een curve in komt. Werkt super.

Dan is het tijd voor mijn speelkwartier, ik mag gaan planten. Tijd voor een rondje langs diverse kwekers en het enige tuincentrum dat ik de moeite waard vind. Auto’s vol met planten worden aangevoerd maar gelukkig ook veel stekken en vaste planten van andere tuinvrouwen die wel wat kunnen missen. Bedankt Groene wuven!

naar boven


2011-2

Het is inmiddels volop zomer en gelukkig is het een erg droog voorjaar geweest, dat scheelt veel modder bij zo’n klus. Nu is het echter een nadeel want al die jonge planten hebben nog niet echt veel wortel en zijn dus gevoelig voor uitdrogen. Dus toch elke week een rondje water geven.
De zorg loont, ze hebben het allemaal overleeft en inmiddels kun je je al bijna niet meer voorstellen dat dit er een half jaar geleden nog niet was. Dit deel van het ontwerp zorgt voor de verbinding met wat er al was en brengt het echt tot een geheel. Nu moet het alleen nog volwassen worden, uitgroeien en in de loop van de tijd aangepast.

De kroon op het werk wordt door R. gedaan, hij maakt een terras van bielzen en aan de andere kant een houten vlonder die deels over de vijver hangt, zodat het lijkt of hij zweeft en je echt dichtbij het water zit. Samen met onze zwager maakt hij een stevig onderstel van hardhout dat stevig is verankert in de grond, hierop worden de planken bevestigd. Met de kettingzaag wordt de ronding erin gezaagd.

MOOOOOOOIIIIIII !!!!!!

 

 

 

 

Hier eindigt het verslag van de ontwikkeling van onze tuin, hoewel hij nog niet helemaal af is. Er blijven altijd wensen, zo moet de beplanting nog geperfectioneerd worden, wil ik nog wat met mooie kunstvoorwerpen of ornamenten en ik wil nog een meditatietuintje onder de Eik.
We hebben plannen om bijen en kippen te houden en we willen graag nog meer duurzame energie gebruiken dus staan ook zonnepanelen of windenergie op het lijstje. Al die dingen zullen hun weg wel vinden, maar in grote lijnen is het ontwerp gerealiseerd. Vorderingen kun je lezen in berichtjes op de site in de loop van de tijd.

We willen heel veel dank uitspreken voor iedereen die ons geholpen heeft. Ze kunnen nu weer gerust zijn dat als we ze bellen, ze niet nodig zijn voor een klus maar gewoon voor de gezelligheid.

We proberen te leven volgens het “Open Huis” principe dat we in Palestina hebben leren kennen en willen onze prachtige plek graag delen met iedereen die we lief hebben of we kunnen helpen. Op die manier gaat deze plek verder dan alleen ons plezier, en terecht want ze heeft erg veel te bieden.


2016
omdat ik het toch niet kan laten…
Hieronder een overzichtsfoto van de tuin in juli 2016, hij wordt langzaam volwassen. Een flink aantal van onze dromen die hierboven staan beschreven zijn inmiddels gerealiseerd. We hebben kippen, zonnepanelen en onlangs is een prachtig door mijzelf ontworpen en door ‘t Ouwe Glas’uus gerealiseerd kunstwerk geplaatst. Het aanpassen van beplanting is een doorlopend project (gelukkig maar). Nu het meditatietuintje nog en een nieuwe wens is een kleine muurkas in de moestuin. Zo blijven we lekker bezig. Het is tenslotte eerder een manier van leven dan een klus die op enig moment klaar is.

2017
De tuin heeft haar naam gekregen: ‘t Ouwe Land. De naam refereert aan de plek waar ze ligt. Het is het oudste stukje Heinkenszand dat rond 1500 ingedijkt is, vandaar. Omdat we dit jaar voor het eerst mee doen aan de Zeeuwse open tuin twee-daagse, was het tijd een naam te bedenken. De kennis over het ontstaan van dit stuk land kreeg ik tijdens de jubileumbijeenkomst van onze tuinclub, waar iemand ons wegwijs maakte in de historie van het landschap. Zo kwam de naam als vanzelfsprekend te voorschijn.

naar boven

Comments are closed.